Het is niet eenvoudig bij het stadsdeelkantoor te komen. Eerst neem je de tram. Dan stap je uit en ga je een trappetje af, waarna je over een smal voetpad onder een stelsel van viaducts door wandelt, terwijl je de uitlaatgassen van voorbijrazende auto’s herkauwt. Vervolgens weer naar het bovengrondse en verder omhoog een grasveld op, via een door herhaalde voetstappen uitgesleten pad. Dan passeer je een verlopen vrouwtje dat je vraagt hoe laat het is om te testen of je haar kunt verstaan. Vijftig meter verderop moet je oversteken op een plek waar zich nog geen stuwmeer van regenwater heeft gevormd en dan via de achtertuin van de politie een smal steegje in, om zo aan de voorkant van het gebouw te belanden.

Je moet het even weten. …

Vermoedelijk heeft nieuwste productie van de Disney-studio’s ruim voldoende vertederende karakters om zes weken driftig te sparen en daarna de hele winter plat op je buik half onder de verwarming te liggen, om daar met gekke stemmetjes spannende avonturen na te spelen. De supermarkt deelt de daarvoor bedoelde figuurtjes in ieder geval fanatiek uit bij de boodschappen van schijnbare oppasmoeders, oma’s en vaders die luierbroekjes kopen.

In de rij hongerige mensen die hun avondmaaltijd net bij elkaar hebben gesprokkeld, sta ik achter een heer met een kaal hoofd. …

Mijn postbode weet de spanning op te voeren met berichten dat er iets leuks op mij wacht. In een – na een week niet gekeken te hebben – nog lege, grote brievenbus genereert zo’n ‘wij troffen u niet thuis’-bericht in een hoekje bijna de sensatie van het uitpakken van je favoriete verjaardagscadeau toen je negen werd. …

Nog nooit had ik zozeer het gevoel in een totalitair regime te zijn beland. Het land van vrijheid en democratie doet er alles aan je de hele dag de stuipen op het lijf te jagen met waarschuwingen voor potentiele gevaren en met schreeuwerige wettelijke verordeningen die je alles waar je nog nooit aan had gedacht alvast verbieden. …

Voor- en achterop mijn fiets voer ik de juiste kleur licht. Dat komt doordat ik diep doordrongen ben van mijn eigen verantwoordelijkheid voor de consequenties van potentieel gevaarlijk gedrag. Vandaar ook dat ik mijzelf nooit straaldronken krijg, geen wilde flirtages met oudere mannen aanknoop, niet scheld op overstekende toeristen en een Metro onder mijn voeten schuif als ik die op de bank in de trein leg. Echt.

Dit alles maakt het leven er uiteraard niet altijd aangenamer op. …