Voor- en achterop mijn fiets voer ik de juiste kleur licht. Dat komt doordat ik diep doordrongen ben van mijn eigen verantwoordelijkheid voor de consequenties van potentieel gevaarlijk gedrag. Vandaar ook dat ik mijzelf nooit straaldronken krijg, geen wilde flirtages met oudere mannen aanknoop, niet scheld op overstekende toeristen en een Metro onder mijn voeten schuif als ik die op de bank in de trein leg. Echt.

Dit alles maakt het leven er uiteraard niet altijd aangenamer op. …

Ik zit al lang bij de gate. Je kunt maar beter vlug je paspoort laten stempelen en de pijlen volgen richting vertrek. Beter dan aan plakkerige formica tafels ergens in het midden tussen zijn en wegzijn te blijven hangen met een exorbitant dure koffie, want daar bestaat geen toekomst. En het er over gisteren of een ander verleden hebben maakt dat des te pijnlijker duidelijk. …

Als de AIVD niet beter weet sta ik op een zwarte lijst. In mijn gootsteenkastje verschuilt zich namelijk een potentiële bermbom, die zelfs zonder ontstekingsmechanisme gevaar voor ernstig oogletsel oplevert en waarover je bij aanschaf al bijna direct een arts moet raadplegen. …

Het is niet zo’n welbezochte avond in het Filmmuseum van Belgrado. Behalve wij druppelen nog een vrouw met op haar hoofd een tulbandachtige constructie, en een man die naast haar zo onbeduidend is dat ik hem me niet meer voor de geest kan halen, binnen. Precies om acht uur verplaatst de arbeidster bij de kassa zich naar de zaalingang om de deur te openen. En precies om drie minuten over acht vinden we haar weer bij de kassa om ons geld terug te vragen, omdat wat een Engelse film had moeten zijn volledig in het Pools blijkt te zijn nagesynchroniseerd.

Om maar van mondialisering te spreken. …

Daar zitten we dan, in het zoveelste zaaltje dat vergane glorie uitademt. Vier man achter de receptie die eensgezind naar je roepen als je binnenkomt. Wat jij hier wel niet denkt te komen doen? Groezelige vloerbedekking. Massief houten tafels met kapotte randjes. Afbladderende stikkers in de lift. En alles in grijstinten. Met donkergroen. Dat iedereen rookt maakt het er niet fleuriger op.

Aan de muur hangt een poster met de foto van dat meisje dat in Nederland altijd ongewenst zwanger zit te zijn. Hier wordt ze onterecht ontslagen wegens privatisering. En ik kom voor de tragische feiten. …