‘Wat is Nederland een koud land!’, riep een niet-Nederlandse dakloze mij laatst wanhopig na. En hoewel het buiten bijna vroor, was dat niet zijn voornaamste klacht. Nog niet, tenminste. Daklozen die korter dan drie maanden in Nederland zijn, worden in de hoofdstad straks wellicht geacht ‘s nachts zelf een dak boven hun hoofd te regelen. In 2010 had slechts een kwart van de gebruikers van de winterkoudeopvang binding met Amsterdam, problematiseerde de GGD. Hoewel het totale aantal bedden in Amsterdam dat jaar niet meer dan 340 bedroeg – nog geen half procent op de totale Amsterdamse bevolking - moeten er maatregelen getroffen worden. In januari buigt de Amsterdamse gemeenteraad zich opnieuw over die strengere criteria voor winteropvang.

We vergeten voor het gemak dat juist van daklozen  te verwachten valt dat ze weinig binding met de stad of het land hebben en dat de kern van hun probleem er juist in ligt dat ze geen dak boven het hoofd kunnen regelen. Opvang is, paradoxaal genoeg, allen voor ónze dak- en thuislozen! …

Het duurde even, toch zeker veertig seconden, voordat ik deze ochtend wijs kon worden uit de massa updates in mijn Twitter stream en Facebook feed. ‘iSad’, een plaatje van een appel met een hoofdvormige hap eruit, een geschiedenisleraar die zijn lessen over de industriële revolutie gaat omgooien om het over Steve Jobs te hebben. Aha! De grote man van Apple is niet meer onder ons! …

In de trein

hebben twee kinderen een buitensporige interesse opgevat voor het luid klapperende mechaniek van het deksel van de vuilnisbak en voor het klaptafeltje aan de rugleuning van mijn stoel.  Ondertussen gaan ze de onderlinge verhoudingen na.

“Jij bent zesendertig jaar jonger dan mama, Amber.”

“Hoe weet je dat?”

“Dat heb ik uitgerekend. Jij bent zesendertig jaar jonger en ik ben drieëndertig jaar jonger dan mama.” …

Kom maar eens om Belgische deugden! Peter Paul Rubens en Dimitri Verhulst willen mij nog te binnen schieten als positieve bijdragen aan de wereld, maar daarna worden mijn gedachten lamgeslagen door een terugkerend ‘stoemp’ dat zeker niet in aanmerking komt voor een nominatie in de deugdelijkheid. …

Het is niet eenvoudig bij het stadsdeelkantoor te komen. Eerst neem je de tram. Dan stap je uit en ga je een trappetje af, waarna je over een smal voetpad onder een stelsel van viaducts door wandelt, terwijl je de uitlaatgassen van voorbijrazende auto’s herkauwt. Vervolgens weer naar het bovengrondse en verder omhoog een grasveld op, via een door herhaalde voetstappen uitgesleten pad. Dan passeer je een verlopen vrouwtje dat je vraagt hoe laat het is om te testen of je haar kunt verstaan. Vijftig meter verderop moet je oversteken op een plek waar zich nog geen stuwmeer van regenwater heeft gevormd en dan via de achtertuin van de politie een smal steegje in, om zo aan de voorkant van het gebouw te belanden.

Je moet het even weten. …