Antimancipatie

06-03-2008

Ik moest denken aan mijn eerste dag in groep drie, toen ik tegenover een jongen was gezeten die zich vol overgave op zijn kleurplaat stortte. Daarbij hield hij zijn mond half open en had zijn tong er voornamelijk buiten hangen. Iets dergelijks had ik nooit eerder gezien. En naarmate wij ouder werden en meer controle over onze spieren ontwikkelden werd het alleen maar zeldzamer.

Nu dus deed ik mijn best mijn boodschappen op de vijftig centimeter lopende band te frommelen. Iets wat me de nodige moeite kostte, omdat er aan het einde geen noemenswaardige ruimte vrij kwam en nog hoger stapelen geen reƫle optie was.

Vanuit de kassa klonk niet het regelmatige gepiep (90bpm gemiddeld) van afgerekende boodschappen. Slechts sporadisch was daar een zwak geluid, als van een verdrinkend eendje.