Tragische feiten

19-11-2008

Daar zitten we dan, in het zoveelste zaaltje dat vergane glorie uitademt. Vier man achter de receptie die eensgezind naar je roepen als je binnenkomt. Wat jij hier wel niet denkt te komen doen? Groezelige vloerbedekking. Massief houten tafels met kapotte randjes. Afbladderende stikkers in de lift. En alles in grijstinten. Met donkergroen. Dat iedereen rookt maakt het er niet fleuriger op.

Aan de muur hangt een poster met de foto van dat meisje dat in Nederland altijd ongewenst zwanger zit te zijn. Hier wordt ze onterecht ontslagen wegens privatisering. En ik kom voor de tragische feiten.

Kledingvoorschriften

13-07-2008

Vrijwel altijd de eerste vraag die mij wordt gesteld als ik vertel naar Iran te vertrekken is: “moet je dan een hoofddoek dragen?” Dat moet zeker. Zoals het in Nederland tot een boete kan leiden wanneer je naakt over straat gaat, bestaan er ook in Iran kledingvoorschriften. De Iraanse regels bevinden zich qua specificiteit ergens tussen de code die in Saoedi-Arabie wordt gehanteerd (waar mannen en vrouwen elk opvallend uniform gekleed gaan) en de soepele Nederlandse dresscode.

Serieuze blik

13-06-2008

Zelf zou ik nooit ook maar overwegen naar iemand op straat te snauwen dat hij door moet lopen, zijn veters moet strikken, niet zo ostentatief kauwgum moet kauwen. Niettemin nemen anderen regelmatig de vrijheid om mijn gezichtsuitdrukking luid schreeuwend te becommentariëren. Meestal zijn dat geen mensen die ik ken of überhaupt aankijk. Desondanks beschouwen ze zichzelf als de geëigende persoon om commando’s te roepen naar aanleiding van hoe ik me door de publieke ruimte beweeg.

Wie zijn deze sujetten? Dat weet ik eerlijk gezegd niet precies, want ik vertik het er op te reageren. Maar waarschijnlijk zit ik er niet ver naast als ik zeg dat het altijd minimaal twee mannen zijn, in witte t-shirts met reclameopdrukken.

De onverschillige wereld van liberale seks

24-11-2007

De vrouw als gestandaardiseerd lustobject duikt de laatste tijd – naast in tijdschriften en op billboards – op in een gestage stroom reportages en rapporten (zoals Sunny Bergmans documentaire Beperkt houdbaar en Ariel Levy’s Female Chauvinist Pigs: Women and the Rise of Raunch Culture). Daarin wordt uit de doeken gedaan hoe vrouwen zich laten beïnvloeden door beelden van perfecte modellen en maar wat graag onder het mes gaan om net zo ‘standaard’ te worden. Er wordt in beschreven hoe vrouwen zichzelf vrijwillig reduceren tot hun cupmaat en haartint. En we worden bekend gemaakt met televisieprogramma’s waarin studentes, aangemoedigd en gadegeslagen door toevallige mannelijke passanten, uit de kleren gaan voor de camera. Sex sells, of het nu auto’s zijn of zonnebrillen. Maar die seks voldoet wel aan uniforme richtlijnen. En één daarvan, de belangrijkste wellicht, is dat het erotiek met een bepaald soort vrouwen in de hoofdrol betreft.

Ik kan me voorstellen dat velen zich opwinden over de manier waarop de huidige generatie omgaat met de erfenis van de Dolle Mina’s en de Suffragettes. In weerwil van hun testament, presenteren hedendaagse vrouwen zich als hersenloze Barbiepoppen ten dienste van de man. En mannen laten het zich welgevallen. De vanzelfsprekendheid waarmee beide seksen hierover de schouders ophalen raakt aan de kern van het probleem dat ik zie.

Ik maak me niet in het bijzonder druk om ordinaire kledingvoorkeuren of rijk geïllustreerde mannentijdschriften. Wat ik me wel afvraag is wat voor maatschappij het is waarin deze verschijnselen floreren. Laat ik eerlijk zijn; wat ik constateer is een algemeen nadeel van het liberalisme. Maar de gevolgen ervan zijn op dit specifieke gebied extra groot. Het is het probleem van de onverschilligheid.

Huishoudbeurs

01-03-2007

Het journaal bracht laatst belangrijk nieuws. Bezoeksters van de huishoudbeurs werd in een korte reportage gevraagd naar hun financiële geheimen. Uit onderzoek was namelijk gebleken dat vrijwel niemand volledige openheid over zijn financiën geeft. En inderdaad, desgevraagd bekenden de meeste vrouwen dat ze wel eens kassabonnetjes verscheurden of nieuwe kledingstukken een paar weken in de kast lieten hangen om vervolgens te zeggen: “oh, maar dat heb ik echt al heel lang!”

“Waarom dan?”, vroeg de nieuwsgierige reporter. “Omdat”, zo was het antwoord, “mijn man het nieuwgekochte anders vast veel te duur vindt.”