De verheffende kracht van Deurne

29-10-2009

Als je nooit naar Deurne gaat, moet je dan weten waar het ligt?

De Syrische vrachtwagenchauffeur die opweg naar Spaans Gibraltar in het 1600 kilometer verderop gelegen Engelse Gibraltar belandde had inderdaad beter wat basale topografische kennis kunnen hebben, dan op aanraden van zijn TomTom de verkeerde windrichting op te rijden.

Maar is een kind dat het leven doorbrengt in de stegen van tuindorpen, onder de grillige schaduwen van schotelantennes, met een leerplicht die eindigt in het schooljaar waarin het zestien wordt, geholpen met de kennis dat Deurne zich bevindt onder de rook van Eindhoven en niet tussen de Hunebedden? Met de wetenschap dat er überhaupt Hunebedden bestaan?

Gemeenschap

31-10-2007

Min of meer in het verlengde van de vraag naar of er een Nederlandse identiteit bestaat (zie Máxima) ligt de vraag of Nederland een gemeenschap is. Het is handig om je een gemeenschap te voelen, want dan doe je over het algemeen net wat meer voor elkaar. En misschien is het wel makkelijker om je een gemeenschap te voelen als je een gedeelde identiteit hebt. Of liggen de verbanden allemaal net andersom? Hoe het ook zij, het gemeenschapsgevoel doet zich in Nederland als ik het goed zie met regelmaat gelden. Bij de begrafenis van André Hazes, op de verjaardag van de koningin of bij de een of andere sportfinale.

Of op de pont van Amsterdam-Noord naar het Centraal Station, de laatste van vannacht, waar zich op het dek een wat uitgelaten massa heeft verzameld. Opgetogen na een avond festivalbezoek met vrienden en drankjes. En als vanzelf worden wij allemaal bekenden van elkaar.

Gedeelde vijand

22-10-2005

Omdat het ramadan is kun je in Amsterdam vrijwel dagelijks een discussieavond bijwonen en aansluitend met echte moslims de vasten breken. Ook als je zelf gedurende de dag wel gewoon hebt gegeten is dat best leuk om te doen. Afgelopen week ben ik op deze manier begonnen met integreren in mijn multiculturele buurt. Dat heeft nogal wat resultaat gesorteerd.

Vooruit

14-10-2005

Het was een dag in de polder. Boven de tot de horizon strekkende velden dobberden schaapjeswolken en als de windmolen in de tijd van Marsman al had bestaan had ik nu zeker wat van hem geciteerd. Het waren namelijk geen populieren die het laagland doorbraken, maar bontgekleurde molens die met hun drie armen de lucht doorsneden.

Ikzelf doorkruiste het landschap zoevend op een pas geasfalteerd wegdek waar ik weinig tegenliggers tegenkwam, hoewel de hier en daar opdoemende bijna of zojuist gerealiseerde nieuwbouwprojecten voor ouderen en voor jonge gezinnen deden vermoeden dat er wel mensen woonden. De zon was heet en de lucht trilde boven het donkere asfalt dat eindeloos vooruit strekte.