Pas op!

23-03-2009

Nog nooit had ik zozeer het gevoel in een totalitair regime te zijn beland. Het land van vrijheid en democratie doet er alles aan je de hele dag de stuipen op het lijf te jagen met waarschuwingen voor potentiele gevaren en met schreeuwerige wettelijke verordeningen die je alles waar je nog nooit aan had gedacht alvast verbieden.

Afscheid

19-02-2009

Ik zit al lang bij de gate. Je kunt maar beter vlug je paspoort laten stempelen en de pijlen volgen richting vertrek. Beter dan aan plakkerige formica tafels ergens in het midden tussen zijn en wegzijn te blijven hangen met een exorbitant dure koffie, want daar bestaat geen toekomst. En het er over gisteren of een ander verleden hebben maakt dat des te pijnlijker duidelijk.

Het oude behouden

24-08-2008

De Iraniërs benadrukken maar al te graag dat ze een apart volk zijn – géén Arabieren! – dat een historie heeft die millennia terug gaat – vele malen verder dan de geschiedenis van de huidige grootmachten. De dertig jaar die de huidige islamitische regering aan de macht is, zijn niet meer dan een stipje in de 2500 jaar dat er van een Perzisch Rijk sprake is. Gedurende die tijd hingen de Perzen een van de eerste monotheïstische godsdiensten aan (het Zoroastrisme), ontvingen de eerste keizers vreedzame delegaties uit de wijde regio (ze staan met ieder hun eigen klederdracht en geschenken gebeiteld in de stenen van Persepolis), hadden ze in de twintigste eeuw een shah die zijn neus naar het westen keerde (zijn paleizen hangen vol met schilderijen uit de Lage Landen) en maakten ze honderden jaren lang prachtige gebouwen die van binnen rijk gedecoreerd zijn met taferelen uit oorlog en vredestijd.

Die scenes zijn welbeschouwd nogal aanstootgevend.

Energietekort

22-07-2008

Vrijwel dagelijks krijgen de inwoners van Teheran te maken met stroomuitval. Niet zo lang, een half uur tot een uur, maar wel onpraktisch. Het rooster dat hierover is verspreid is vaak niet meer dan voor de vorm. Mijn gastvrouw lacht om de minister die gaat over de energievoorziening. “Er was vandaag geen stroomuitval en de mensen klagen toch dat we ons niet aan ons rooster houden”, schijnt hij gezegd te hebben. Maar rooster of geen rooster, het blijft natuurlijk onpraktisch. Het gerucht ging dat het allemaal een nare streek van de regering is en dat het rijke noorden van Teheran door de maatregel niet werd geraakt. Momenteel zit ik echter daar en ben ik powered by een noodgenerator, die ervoor zorgt dat in dit kantoor de computers in ieder geval blijven werken. Andere elektrische apparaten, zoals airconditioning, hebben het te oordelen naar de temperatuur wel begeven. Niet alle kantoren hebben dit soort noodvoorzieningen. Wie pech heeft (of geluk) legt het werk gedurende de dag gedwongen stil. Hoewel we op straat hier en daar een man met een typemachine zit, die daar tegen betaling officiele documenten op produceert, is ook hier de computer onmisbaar voor werk en studie.

Terrorisme en beschaving

20-07-2008

In de stoffige hitte van Teheran zijn de her en der verspreide paleizen van de shahs een verademing. Geinspireerd door de Europese koninklijke onderkomens met hun spiegelzalen en hectaren aan grasrijke tuin, zijn ze lekker koel van binnen en van buiten. Het moet een hels karwei zijn de boel hier groen te houden, maar het lukt aardig. We hebben de mozaieken en tapijten min of meer voor onszelf. Een van de weinige andere aanwezigen is een oude man met zijn broek opgetrokken tot boven zijn middel en een gladgeschoren gezicht. Hij zit buiten op een bankje naast een zak met boeken en wil ons graag wat vragen. Hij blijkt zijn hele leven schoenmaker te zijn geweest en nu hard bezig zijn gemiste onderwijs in te halen. Zijn Engels is uitstekend; waar het aan schort is zijn Duits. Daarom heeft hij een vertaling van ‘Le petit prince’ en is aan een zelfstudie in deze taal begonnen. We krijgen een lijst met onderstreepte euchs en ihns voorgeschoteld die hij niet heeft begrepen.

Voor we kunnen vragen wat hij eigenlijk van het boek vond, heeft het gesprek al een nieuwe wending genomen en bevinden we ons op het glibberige terrein van de politiek.