Stadsleven - Verwondering beschreven te Amsterdam » intermenselijk contact

Kassa-ambtenaar

Marina — Tue, 03 Nov 2009 13:56:46 +0000

Vermoedelijk heeft nieuwste productie van de Disney-studio’s ruim voldoende vertederende karakters om zes weken driftig te sparen en daarna de hele winter plat op je buik half onder de verwarming te liggen, om daar met gekke stemmetjes spannende avonturen na te spelen. De supermarkt deelt de daarvoor bedoelde figuurtjes in ieder geval fanatiek uit bij de boodschappen van schijnbare oppasmoeders, oma’s en vaders die luierbroekjes kopen.

In de rij hongerige mensen die hun avondmaaltijd net bij elkaar hebben gesprokkeld, sta ik achter een heer met een kaal hoofd. (more…)

Nee, dank u

Marina — Fri, 22 Aug 2008 12:36:06 +0000

Velen die terugkomen uit het buitenland vertellen opgetogen over zon en zee en ‘de mensen waren zo vriendelijk’. Geen wonder, zo zijn mensen nu eenmaal. Maar in Iran neemt vriendelijkheid nieuwe dimensies aan. Als ik zeg dat Iraniers erg vriendelijk en behulpzaam zijn, dan is dat bedoeld als een overtreffende trap.

Er bestaat hier een ingewikkeld stelsel van onvertaalbare ‘ta’arof’. Zelfs geboren Iraniers kunnen danig in de war raken van het gedrag van hun landgenoten, die hun best doen dingen aan te bieden, te vleien of te complimenteren. Dat gebeurt met een grote dosis volharding, zodat iemands ware gevoelens en bedoelingen niet altijd kenbaar zijn.

Voor de duidelijkheid: het gaat hier niet om vrienden die aanbieden je drankjes te betalen, maar om taxichauffeurs, bakkers en eigenaars van internetwinkels die er op staan dat je niet afrekent. (more…)

Komt een blondje in Iran…

Marina — Tue, 19 Aug 2008 15:52:03 +0000

Hoezeer ik ook probeer, allesbedekkend wil mijn hoofddoek niet worden. Niet dat ik dat ambieer, want behalve religieuze fanatiekelingen en vrouwen die net van school of hun werk komen, is niemand hier streng in de leer. In Shiraz – waar de controle van de religieuze politie minder streng is dan in Teheran – vallen mijn ogen zelfs bijna uit de kassen als ik de meisjes zie die niet meer dan een band van een centimeter of zeven breed midden over hun hoofd hebben hangen. Niet omdat ik verbaasd ben over zo’n vrijzinnige houding, eerder omdat ik razendsnel ontwend ben zoiets sletterigs te zien. (Zei ik sletterig? Dubbele standaarden zijn zo geboren.) (more…)

Oohoowee Iran

Marina — Thu, 17 Jul 2008 20:04:05 +0000

De bagage is gisterenavond laat tussen opklap-stepjes, dozen Pampers en zakken met rijst vandaan van de lopende band geplukt, in een taxi gefrommeld en inmiddels gedeponeerd in een kamertje in een appartementje in een eenvoudige wijk in het noord-westen van Teheran. Van de beruchte Iraanse rijstijl hebben we niet zo veel meegekregen, hoewel opvalt dat er eerder centimeters dan decimeters ruimte tussen de rijbanen wordt gehouden. Ons is verzekerd dat we de ware Iran experience op dit gebied nog zullen meemaken zodra de feestdagen rondom de geboorte van imam Ali voorbij zijn. (more…)

Serieuze blik

Marina — Fri, 13 Jun 2008 20:41:00 +0000

Zelf zou ik nooit ook maar overwegen naar iemand op straat te snauwen dat hij door moet lopen, zijn veters moet strikken, niet zo ostentatief kauwgum moet kauwen. Niettemin nemen anderen regelmatig de vrijheid om mijn gezichtsuitdrukking luid schreeuwend te becommentariëren. Meestal zijn dat geen mensen die ik ken of überhaupt aankijk. Desondanks beschouwen ze zichzelf als de geëigende persoon om commando’s te roepen naar aanleiding van hoe ik me door de publieke ruimte beweeg.

Wie zijn deze sujetten? Dat weet ik eerlijk gezegd niet precies, want ik vertik het er op te reageren. Maar waarschijnlijk zit ik er niet ver naast als ik zeg dat het altijd minimaal twee mannen zijn, in witte t-shirts met reclameopdrukken. (more…)

Teruggevonden

Marina — Sat, 07 Jun 2008 19:40:51 +0000

De vreugde van herkenning was dusdanig groot dat ik het niet kon vermijden me om te draaien om te zien wie elkaar zo onverhoeds tegen het lijf aan het lopen waren. Jeugdliefdes waarschijnlijk. Op tragische wijze uiteengedreven, doordat haar ouders het niet konden verkroppen dat zij zich zou introuwen in een familie van agrariërs, katholieken bovendien. Dat ze inmiddels in dezelfde middenklasse-straat woonden deed niets af aan hun belastende familiehistorie. Zij stuurden hun dochter daarom zodra ze haar diploma had behaald als au pair naar een uiteengereten Zuid-Italiaanse familie. Daar was de rechthebbende La Mama al jaren eerder door een ongeneeslijke ziekte verlamd en was een aantal van de meest viriele krachten door de maffia omgelegd, om van het verlies van de knapste dochter in een noodlottig ongeval met een snijmachine in de prosciuttofabriek maar te zwijgen. De familie was nu gedwongen tegen betaling de middag-spaghetti en het Siciliaanse familiegevoel in ere te houden. (more…)

Orde/wanorde

Marina — Fri, 23 May 2008 18:37:00 +0000

Op een van de vele rare kruispunten aan de rand van het centrum, waar je zonder grondige bestudering van de voorrangsregels nauwelijks anders kunt dan je in het verkeer werpen en er het beste van hopen (ogen gesloten desnoods, wat doet het ertoe) of anders lang wachten tot men plaatsmaakt voor jouw overtocht – op een van die kunststukjes van planologisch inzicht, daar sta ik. Berustend in nog een auto, en nog een. En in de aanblik van dapperdere fietsers die rakelings langs voorbumpers scheuren, zodat zij al lang thuis zijn terwijl ik nog niet eens de straat ben overgestoken. Het is precies zo’n videoclip waar strepen licht en vegen kleur benadrukken dat alles beweegt, behalve de zanger. (more…)

Turkije III

Marina — Mon, 24 Mar 2008 14:06:00 +0000

De kassajuffrouw kan na een lange blik op mijn aankopen weinig anders tegen de klant voor mij gezegd hebben dan ‘wat een freak, wie koopt er nou één banaan?!’, waarna de ander mij ook eens bekeek en veelbetekenend met haar ogen rolde, alvorens ze de band vrijmaakte voor mijn minimalistische boodschappen. (more…)

Gevallen

Marina — Thu, 20 Mar 2008 20:07:57 +0000

Toen ik vlak voor zijn voeten de bocht nam gaf hij de tekenen van leven van de gemiddelde steen. Zijn blik was met kettingen vastgeklonken aan een onduidelijke verte. Eerst hield ik hem daarom voor een onderdeel van het licht-industriële landschap.

Eenmaal de onnatuurlijkheid daarvan beseft, keerde ik mijn fiets. Het was inderdaad weer zo ver; er zat een verwilderde jongen op de grond, met zijn rug tegen de oudpapier container, wachtend op redding. (more…)

Postkantoor

Marina — Sun, 17 Feb 2008 23:02:00 +0000

Achter de balie van mijn sigarenwinkel annex postkantoor staat een man met het soort doorsnee uiterlijk dat je soms op straat ineens als verdacht voorkomt. Hij draagt altijd zwarte truien en weet tussen de op, achter en onder de toonbank uitgestalde waren feilloos de pakjes Camel Light te vinden.

Er zijn in dit postkantoor altijd twee wachtenden voor je. Vandaag zijn het twee plat-Amsterdamse vrouwen met vettige gezichten als van een veertienjarige. Ze verdringen elkaar voor een flirt met de postzegelverkoper. (more…)