Maandenlang ziek zijn brengt mij in interessante situaties. Zo heb ik deze week geconstateerd dat mij slechts schulden resten en besloten een beroep te doen op de Nederlandse welvaartsstaat. Prompt wachtte me een horde inquisiteurs die wilden weten hoe ik tot nu toe mijzelf had weten te onderhouden en of ik geen geheim eigen vermogen achterhield op de Kaaimaneilanden. Ik vatte de rol van verdachte-tenzij-anders-aangetoond lichtjes op, het is vast regel eerder dan uitzondering dat men het sociale stelsel tot het uiterste probeert te tarten. Vrolijk vulde ik een eindeloze stroom vragen in op een blitse internetsite, over mijn arbeidsverleden en -toekomst. Conform de dreigende geboden belde ik binnen twee dagen voor het maken van een afspraak. Een persoonlijk rendez-vous leek me een adequate stap na al die digitale communicatie.

Na veertig minuten tramzitten (enkele reis) werd ik binnengeleid bij een door het roken grauwgekleurde mevrouw, die mij drie vragen stelde (die ik al tweemaal eerder had beantwoord) en toen een vervolgafspraak wilde maken. Ik informeerde maar eens waarvoor de huidige afspraak eigenlijk diende? …

Er zijn zaken waar om de zoveel tijd lang opgespaarde frustratie over moet worden geuit. Bijvoorbeeld de telefoontjes die hoe dan ook ongelegen komen, of je nu net stond te koken, de spaghetti met zo min mogelijk schade naar binnen aan het schuiven was, of het sopje van de afwas zojuist precies op de temperatuur had gekregen.

Als dan de telefoon gaat hoop je dat het vrienden zijn met taart bij zich die net in de buurt waren, of anders toch op zijn minst een voorstel voor een leuke avond in petto hebben. Maar nee, het is natuurlijk een mevrouw die je al binnen drie tellen doorziet als volledig onpersoonlijk voorlezend van haar computerscherm. …

Gisteren lachte mijn kelderdeur mij vriendelijk toe. Wat leuk, nergens in de buurt kijken de kelderdeuren zo vrolijk.

Maar vanochtend begon de buurvrouw met haar inquisitie. Nadat ik haar had verzekerd dat deze versiering ook voor mij een verrassing was probeerde ze me te doordringen van het belang van een propere straat. Details over hoe zij er persoonlijk op toezag dat de straat niet teloor ging volgden. …

Op weg naar Geuzenveld kwam ik allerlei grote graafwerktuigen tegen; er werd weer eens een weg verbouwd. Over een aanzienlijke afstand moesten voorbijgangers te voet en te fiets zich over wat provisorische plankenconstructies voortbewegen.

Bij wijze van uitzondering stapte ik van mijn fiets en ving aan. Tot ik mijn pas moest vertragen, omdat zich voor mij een gearmd paar bevond dat geen haast leek te hebben. Hij was bijna gepensioneerd, zij had nooit gewerkt en waarschijnlijk had ze na jaren samenleven met een gewelddadige echtgenoot nu toch eindelijk ware liefde gevonden, zo stelde ik mij voor. Ze hadden het niet breed, leefden vooral van gefrituurde waren en zo nu en dan een negerzoen, wat zich omzette in een BMI van 30 (per persoon) en een doorsnede van een meter in beide richtingen (horizontaal en horizontaal zeg maar, verticaal waren ze wat langer). …

De oplettende stadsbewoner heeft de afgelopen week zijn conclusie als het goed is getrokken: het collegejaar is weer begonnen. Maar vergis u niet; de uren die aankomende studenten nu doorbrengen in de kroeg of op de dansvloer zullen binnen enkele maanden ruimschoots gecompenseerd zijn door nachten met grote stapels nog door te worstelen collegeaantekeningen en boeken voor het tentamen van de volgende ochtend.

Vastbesloten om niet in die valkuil te stappen zat ik reeds deze week met mijn studieboeken in de trein. Er is geen betere plek om te studeren: geen afleiding in de vorm van andere dingen die ook te doen zijn, geen ander geluid dan het kalmerende gezoem van trein over de rails en niet te vergeten elk half uur een verplichte korte pauze op het volgende station. …