Daar zitten we dan, in het zoveelste zaaltje dat vergane glorie uitademt. Vier man achter de receptie die eensgezind naar je roepen als je binnenkomt. Wat jij hier wel niet denkt te komen doen? Groezelige vloerbedekking. Massief houten tafels met kapotte randjes. Afbladderende stikkers in de lift. En alles in grijstinten. Met donkergroen. Dat iedereen rookt maakt het er niet fleuriger op.

Aan de muur hangt een poster met de foto van dat meisje dat in Nederland altijd ongewenst zwanger zit te zijn. Hier wordt ze onterecht ontslagen wegens privatisering. En ik kom voor de tragische feiten. …

Hoezeer ik ook probeer, allesbedekkend wil mijn hoofddoek niet worden. Niet dat ik dat ambieer, want behalve religieuze fanatiekelingen en vrouwen die net van school of hun werk komen, is niemand hier streng in de leer. In Shiraz – waar de controle van de religieuze politie minder streng is dan in Teheran – vallen mijn ogen zelfs bijna uit de kassen als ik de meisjes zie die niet meer dan een band van een centimeter of zeven breed midden over hun hoofd hebben hangen. Niet omdat ik verbaasd ben over zo’n vrijzinnige houding, eerder omdat ik razendsnel ontwend ben zoiets sletterigs te zien. (Zei ik sletterig? Dubbele standaarden zijn zo geboren.) …

Voor vertrek leek me het meest opvallende hier de vrouwen in zwarte chadors en de posters van wijlen imam Khomeiny. Inmiddels kan ik zeggen dat deze twee dingen me ongeveer evenveel opvallen als een weiland langs de Nederlandse snelweg. Zo ook het slapen en eten op de grond, het toilet zonder wc-papier en de Arabische letters.

Dingen die ik wel voor het eerst in Iran heb gezien/gehoord/meegemaakt:
- een publiek oplaadpunt voor mobiele telefoons, in een park in Esfahan;
- ‘elevator-music’: zodra de lift van een hotel zich in beweging zet, start de muziek;
- dicht bij de Perzische Golf: vrouwen die een soort metalen constructie voor hun gezicht dragen, de Bandari burqa, het ziet er zeer buitenaards uit;
- ik ben hier bijzonder elegant gekleed, beter zal het nooit worden;
- een groot scala aan fitnessapparaten in bijna ieder park.

Wanneer je pas echt merkt dat je enigszins bevooroordeeld bent: als je verrast bent doordat het spandoek boven de weg reclame blijkt te zijn voor de lokale sportschool, of excuses voor het ongemak van de wegwerkzaamhden. En in ieder geval geen oproep tot martelaarschap.

Er hing in de stad een opgewonden sfeertje van dingen die staan te gebeuren. Men was en masse op weg naar ergens anders, waar koninginnenacht bijna bezig was los te barsten. In ergens anders dronk men waarschijnlijk liters bier, vergezeld van kilo’s chips. De betreffende rekken in de supermarkt waren althans akelig leeg. …