dit is een aanklacht
tegen het geasfalteerde leven
dat als het Circuit van Zandvoort
dendert
door de duinen
van de tijd

vooruit, vooruit,
in je trui met schuine strepen,
gekocht in de sale

en door de voorruit
nadert altijd maar de finish
die niet anders dan de start is

dit is een aanklacht
en – ik – ben – onschuldig –
ik hoef niks af te lossen
op te lossen
geen beloften

niemand zit me op de hielen
rijdt me in de wielen

en er wordt niet
in mij
geïnvesteerd

(maar is dat niet waar je tegenwoordig echte waarde aan herkent?
alles wat niet winst is, die niet anders dan winst is?
alles waar geen vergunning aan zal worden verleend?)

ze zeggen
dat tijd is als zand
dus doe mij maar het duin
om op te klimmen
met de modder en de muggen
en de mannen die zich toch niet willen binden

nee! aan mijn hand
geen ring
of geen kind
geen historisch lage
rentestand

ik wil iets vinden
dat nog moet beginnen
ik zelf moet gaan verzinnen

alleen los van het asfalt
kan je werkelijk
winnen